bajkowe fashion weeki.

Modowe inspiracje projektanci czerpią z przeróżnych źródeł.  Sztuka, fotografia, natura, sławne postaci. W polskiej modzie muzami bywają nawet żony dyktatorów. Pozwólcie, że przedstawię wam kilka kolekcji na sezon jesień/zima 2014 inspirowanych… bajkami.  

Na pierwszy ogień idzie kolekcja Moschino (czytamy moskino, nie moszino), gdzie dyrektorem kreatywnym od października jest Jeremy Scott. Projektant znany jest ze swojego niesamowitego szaleństwa i poczucia humoru. W kolekcji poza nawiązaniami do klasycznego żakietu Chanel, motywami krowich łat czy opakowań po czekoladzie i żelkach znajdziemy bezpośrednie wykorzystanie postaci kreskówki -  Sponge Boba. Puchowe kurtki, szaliki, swetry, leginsy, płaszcze przeciwdeszczowe, buty i cała gama torebek. Wszystko to w żółtym kolorze w czarne plamy. Zagłębiając się w detal, można zauważyć, że czarne elementy w całości pokryte są nazwą marki. Gdyby sam mało dyskretny kolor ubioru nie wystarczał do przykucia uwagi, na większości projektów zobaczyć można twarz kreskówkowej gąbki, uśmiechniętej od ucha do ucha. Na całe szczęście!  Bo jak jeszcze krowie plamy na płaszczu jestem w stanie zaakceptować, tak nie chciałabym chodzić w ubraniach, w których wyglądałabym jak szwajcarski ser z dziurami. A z taką twarzą roześmianej gąbki mogłabym zawojować cały świat. Jeśli nie cały świat, to na pewno pobliskie przedszkola.

 

Pierwszym skojarzeniem i na pewno nie tylko moim, jeśli chodzi o słowo bajka jest Disney.  W kolekcji Valentino na tę jesień w bardzo oczywisty sposób wykorzystano inspirację postacią Królewny Śnieżki. Ale nie spodziewajcie się sukienek do ziemi. To nie aż tak oczywiste zapożyczenie.  Valentino Red już po raz kolejny nawiązuje do znanych bajek. Wcześniejsze projekty  były bardzo melancholijne, spokojne i eteryczne. Tym razem mamy do czynienia z kolekcją, gdzie na próżno szukać zwiewnych sukienek w pastelowych kolorach. Intensywny  żółty, niebieski, czerwony to główne kolory kolekcji. Czerwone usta, opaski w tym samym kolorze, torebki w kształcie jabłek. Napisy takie jak "once upon a the time” czy „the fairest of them all” pokazują, że wciąż jesteśmy w krainie bajki. Mimo, że ubrania do tych rodem z bajki Disneya nie należą. Oprawa sesji utrzymana jest w stylistyce pop-art, gdzie grube linie świetnie współgrają z wcale nie takimi ckliwymi i romantycznymi ubraniami. 

„Zaczarowana Sycylia” to kolekcja duetu Dolce i Gabanny, którzy zaprezentowali swoją ostatnią kolekcję na fashion weeku w Mediolanie. Leśna sceneria, półmrok, na końcu wybiegu drzewo, w tle muzyka Czajkowskiego -  „Taniec cukrowej wieszczki nuty”. Przenosimy się do magicznego lasu pełnego wróżek. Kolekcja włoskich projektantów to średniowieczna bajka pełna magii i czarów. Główne motywy to sowy, lisy, wiewiórki, łabędzie. Jest oczywiście mnóstwo kwiatów. Jak na włoskich projektantów przystało jest masa zdobień, dżetów, koronek. Urocze aplikacje zwierząt dodają ubraniom uroku, których nie powinniśmy mylić z infantylnością czy naiwnością. Pomimo inspiracji bajkami, magią i księżniczkami kolekcja ma swoje przełożenie na świat rzeczywisty. W strojach odnalazłaby się każda, nawet najbardziej cyniczna i nieczuła kobieta.

 

 

Bajki to jednak nie tylko księżniczki, wróżki i dobro. Można to zauważyć na podstawie kolekcji na sezon jesień 2014 u Alexandra McQueena. Jest przerażająco, mrocznie i groźnie. Jak włoski duet zabrał nas do magicznego, sycylijskiego lasu, tak Sarah Burton wzięła nas do lasu po zmroku, gdzie budzą się wszystkie demony, gdzie można spotkać się w oko w oko z dzikimi zwierzętami, a władzę nad wszystkim przejęły złewiedźmy. „Piękna i Bestia” to jedna z inspiracji projektantki. Trzeba przyznać, że niesamowicie wykorzystała i przeniosła tą ideę na kolekcję. "Piękna" część kolekcji to głównie biel, delikatne materiały takie jak wyszywana organza, czy ręcznie cięte białe pióra. Dzikość to ciężkie, biało-czarne futra i ciemne welury. Kolekcja mimo, że nosi miano „ready-to-wear” z taką dbałością o szczegóły i precyzyjnością wykonania mogłaby nawet zyskać tytuł „haute couture”. Kolekcja bestialsko piękna.

Jak widać inspiracja - "bajka", nawet tak prosta z pozoru może mieć odniesienie w różnych kolekcjach. Może być przeniesiona bardzo dosłownie jak w przypadku Moshino, ale może wejść również na wyższy etap i kierować projektantem tylko  za sprawą charakterystycznych emocji jakie wywołują skojarzenia ze słowem  „baśń”, „magia” czy „dzikość”.  Ale bez względu na historie, inspiracje i twórców te kolekcje mają jeden wspólny mianownik. Piękno.



zdjęcia: style.com

la petite robe noire.

La Petite Robe Noire to zjawisko naprawdę ciekawe. Zapach ten został wypromowany bez znanej modelki/aktorki w reklamie. Użyto jedynie rysunkowej postaci ubranej w charakterystyczną małą czarną. Bardzo podoba mi się ten pomysł, dzięki niemu odbiorca nie sugeruje się ‘twarzą’ perfum przy ich ocenie, może skupić się na samym zapachu.

Wersja edp to kompozycja będąca połączeniem moich ulubionych składników – lukrecji, anyżu, migdałów, wanilii. Nie jest to najbardziej oczywista interpretacja zapachu kojarzącego się z klasyczną małą czarną, jednak mi ta koncepcja bardzo odpowiada. Już od samego początku słodkie owoce otoczone są dymem wywołanym przez lukrecję i anyż. Pięknie te nuty ze sobą współgrają, są idealnie wyważone, eleganckie. Lukrecja i anyż nie dominują w tej kompozycji, nie drażnią jak u Lolity Lempickiej. Po kilku godzinach, zapach ewoluuje, zmienia się, nie tracąc przy tym charakteru. Baza jest mocno waniliowa, z migdałami i, ku mojemu zaskoczeniu, z różą, która ujawnia się dopiero na sam koniec.

Jak to zwykle bywa z bestsellerowymi zapachami, La Petite Robe Noire również doczekał się swoich kolejnych odsłon – wersji edt, couture, mgiełek do ciała itd. Dla osoby, która uwielbia klasyka, każda następna wariacja na jego temat, to kwestia pozbawienia go charakteru, rozwodnienia. Jednak oczywiście dla innych to doskonałe rozwiązanie jeśli pierwsza wersja była zbyt przytłaczająca i ciężka. Wybaczam bawienie się małą czarną, modyfikacje nut, by uczynić ten zapach bardziej masowym. A robię to dlatego, że Guerlain z każdą kolejną wersją serwuje nową, genialną reklamę. Wszystkie są oparte na tym samym schemacie, tak prostym, jednak niezwykle uroczym. 

samo dobro.

Jakiś czas temu wzięłam udział w konkursie na fanpage’u  bloga Michała Zaczyńskiego. Rzucę oklepanym tekstem, ale no cóż, wcale nie spodziewałam się, że wygram. Zadaniem była odpowiedź na pytanie dlaczego chce się wygrać daną rzecz. Głównym tematem mojej wypowiedzi była jakość. I jak widać, po raz kolejny wyszło na to, że jakoś jest w cenie. I to nie byle jakiej.

Co wygrałam? Szal od zuo corp. Wełniany, dwustronny, brązowo-czarny, przepiękny i zdecydowanie wyróżniający się.

Dziś, po miesiącu siedzenia przy książkach i maszynie do szycia na zmianę, przedstawiam wam polskich projektantów, których znacie lub nie, ale na pewno poznać powinniście.
Nie poświęcam im wpisu tylko dlatego, że już kolejny tydzień z rzędu cieszę się jak wariatka, że mam ich produkt w szafie.  Chciałabym, żebyście poznali zuo corp., bo to być może jedyna polska marka, która stawia na prawdziwą autorską modę, którą można interpretować w dziedzinach sztuki i na pewno przez pryzmat współczesności. To taki must have polskiej mody.  

Kim są?

 

Wcześniej trio, obecnie duet – projektant Bartek Michalec i menadżer Łukasz Laskowski.  Mają jasno wytyczony cel i do niego dążą. Bez zdjęć w windzie czy zbędnego celebryctwa. Bartek Michalec od zawsze wiedział, że chce być projektantem. W wieku 18 lat pisał już publikacje do magazynów, był stylistą, a jego projekty zauważone były w Niemczech i Japoni.  Łukasz to PR & Brand Manager. Razem tworzą duet, który skupia się na tworzeniu projektów dla ludzi, którzy „uciekają przed modowym banałem”.  

Co ja tam o nich wiem?

 

Z twórcami marki miałam przyjemność spotkać się dwukrotnie. Raz, rok temu, w styczniu, gdy chciałam podjąć u nich praktyki w Warszawie. Do praktyk nie doszło, ale wyniosłam z tego spotkania coś bardziej wartościowego. Panowie pokazali mi, że moda, to nie tylko dobieranie ciuchów do butów, obejrzenie kilku pokazów i już. To ciężka praca, pełne zaangażowanie w sprawę, ciągłe dociekanie, poszukiwanie wiedzy, to mnóstwo nauki i jeszcze więcej praktyki. Dzięki nim zaczęłam kupować książki związane z modą, czytać wartościowe merytorycznie blogi, śledzić pokazy z fashion weeków z całego świata, odwiedzać wystawy w całej Polsce, nauczyłam się szyć na maszynie, pojechałam na kurs do Londynu, założyłam bloga i wcale nie zamierzam na tym poprzestać.